Ο κυρ Μπάμπης, δεν κατάφερε ποτέ να μπει στη Νομική, αλλά τώρα με το θεσμό της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης έχει μια δεύτερη ευκαιρία στο όνειρό του.


Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιο φίλο ή συγγενή να μας αναλύει τι θα έκανε αν ήταν αυτός δικαστής; Τους τρόπους με τους οποίους θα εφάρμοζε το γράμμα του νόμου για να τσακίσει το έγκλημα και την ατιμωρησία; Σίγουρα πολλές.

“Αν ήμουν δικαστής θα τον έκλεινα μέσα μέχρι να σαπίσει” ή “αν ήμουν δικαστής, θα τον άφηνα να φύγει”. Φράσεις που πλέον δε χρειάζεται να ξεκινάνε με το υποθετικό “αν”, αφού έστω και κουτσουρεμένα, πλέον ο καθένας εκεί έξω μπορεί να ζήσει το όνειρό του σαν δικαστής. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρει διαπίστευση διαμεσολαβητή και όλα τα άλλα, τα αναλαμβάνει το κράτος.

Ένας τέτοιος άνθρωπος, είναι και ο κύριος Μπάμπης, ο οποίος στα 58 του χρόνια, αποφάσισε να πάρει το διαπιστευτήριο του διαμεσολαβητή και να ριχτεί στον αγώνα για την υπεράσπιση του Δικαίου. Μιλήσαμε μαζί του γι’ αυτή του την απόφαση καθώς και για το θεσμό της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης γενικότερα.

Κύριε Μπάμπη, καταρχήν συγχαρητήρια γι’ αυτή σας την απόφαση, που παρά την ηλικία σας, γυρίσατε στα βιβλία προκειμένου να μπορέσετε να υπερασπιστείτε το Δίκαιο και να βοηθήσετε στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων. Τι σας ώθησε σε αυτή σας την κίνηση;

Ναι, ευχαριστώ. Ήμουν πολλά χρόνια άνεργος και χρειάζομαι ακόμα περισσότερα για να βγω στη σύνταξη, οπότε όταν έμαθα ότι μπορώ να βγάζω 100 ευρώ την ώρα απλά με το να κάθομαι σε μια αίθουσα και να αποφασίζω ποιος έχει δίκιο σε έναν τσακωμό, μου φάνηκε καλή ευκαιρία.

Όμως έχετε και ανησυχίες για την απόδοση της δικαιοσύνης, για την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των δικαστηρίων καθώς και για την εφαρμογή του Νόμου. Σωστά;

Ναι… Γιατί όχι;

Θέλατε πάντα να ασχοληθείτε με τη νομική, το δικαστικό σύστημα και εν γένει με την απόδοση δικαιοσύνης;

Όχι ιδιαίτερα. Αλλά μικρός ήθελα να γίνω διαιτητής.

Όμως έχετε κάποιες γνώσεις Νομικής; Γνωρίζετε τους νόμους του κράτους;

Μμμμ. Όχι.

Έχετε τουλάχιστον κάποιο πτυχίο;

Α ναι, πτυχίο Α.Ε.Ι.

Έχει σχέση με τη δικηγορία;

Όχι.

Και πώς θα γίνετε διαμεσολαβητής;

Ο καθένας μπορεί να γίνει. Υπάρχουν πιστοποιημένοι Φορείς Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Διαμεσολαβητών. Για την ακρίβεια, έξι σε όλη την Ελλάδα. Αυτοί μπορούν να σε κάνουν διαμεσολαβητή. Για παράδειγμα, υπάρχει το “Αθηναϊκό Κέντρο Κατάρτισης και Εκπαίδευσης Διαμεσολαβητών – ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ”, που με μόλις 1800 ευρώ, μπορεί να σε κάνει διαμεσολαβητή.

Πώς μάθατε για την υποχρεωτική διαμεσολάβηση;

Από ένα site. Λέγεται “Οργανισμός Προώθησης Εναλλακτικών Μεθόδων Επίλυσης Διαφορών” ή αλλιώς ΟΠΕΜΕΔ και εκεί διάβασα πώς μπορώ να γίνω διαμεσολαβητής.

Τι είναι αυτό το site;

Δεν είμαι σίγουρος για να σας πω την αλήθεια, αλλά τα μέλη που λέει πως έχει… Νομίζω πως είναι όλοι τους πολύ καλά παιδιά και άνθρωποι της πραγματικής οικονομίας, οπότε μάλλον έχει κάποιο κύρος.

Και γιατί κάποιος να επιλέξει την υποχρεωτική διαμεσολάβηση, αντί της παραδοσιακής οδού, δηλαδή της επίλυσης των διαφορών σε ένα δικαστήριο;

Πρώτα και κύρια, γιατί είναι υποχρεωτική. Πριν λίγες μέρες, ψηφίστηκε νόμος, σύμφωνα με τον οποίο αρκετά είδη διαφορών πρέπει να περάσουν πρώτα υποχρεωτικά από διαμεσολάβηση, πριν φτάσουν στις αίθουσες ενός δικαστηρίου.

Ποια είναι αυτά τα είδη των διαφορών;

Είναι κάμποσα. Έχουν να κάνουν με διαφορές που μπορεί να προκύψουν σε μια οικογένεια, διαφορές που έχουν να κάνουν με ιατρική ευθύνη, με βιομηχανική ιδιοκτησία, με το χρηματιστήριο, με ναυτιλιακά θέματα και το αγαπημένο μου που είναι οι τραπεζικές διαφορές. Και σε λίγο καιρό, ελπίζουμε όλοι να μπουν και οι διαφορές σε εργασιακά θέματα, που αυτή τη φορά δεν κατάφερε να το περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποια προτερήματα στη διαμεσολάβηση έτσι; Κάποια που κάνουν τη διαμεσολάβηση αναγκαία. Σωστά;

Α ναι. Τα λέει και στο site που σας ανέφερα. Βλέπετε οι αίθουσες των δικαστηρίων είναι ένα άγριο μέρος. Ένα μέρος που πας για να τσακωθείς και την απόφαση την παίρνει ένας άγνωστος. Ενώ στη διαμεσολάβηση, οι δύο αντίδικοι, μπορούν να κάτσουν κάτω σαν πολιτισμένοι άνθρωποι, να συζητήσουν, να ανταλλάξουν επιχείρηματα και στο τέλος να αποφασίσω εγώ ποιος έχει δίκιο.

Και πόσο κοστίζει η διαδικασία της διαμεσολάβησης;

170 ευρώ για τις δύο πρώτες ώρες συνεδρίας, και 100 ευρώ για κάθε επόμενη ώρα.

Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από μερικά χρόνια σαν διαμεσολαβητής;

Κοίτα, όνειρό μου είναι να μπορέσω να τα βρω με κάποια τράπεζα. Να επιλέγει το δικό μου γραφείο για να λύσει υποθέσεις που έχουν να κάνουν με δάνεια και πλειστηριασμούς. Να κάθομαι να τους ακούω για μερικές ώρες και με το αζημίωτο να βγάζω μια αποφασούλα, ότι ξέρεις τι; Κύριε τάδε μου, σε λυπάμαι και σε καταλαβαίνω πραγματικά και αν μπορούσα να κάνω κάτι, θα το έκανα, αλλά με πόνο ψυχής σου λέω ότι στην προκειμένη περίπτωση η τράπεζα έχει δίκιο και πρέπει να αποπληρώσεις τα χρέη σου, αλλιώς θα αναγκαστεί να σου πλειστηριάσει το σπίτι.

Τι εννοείτε όμως; Να παίρνετε μίζα από τον έναν από τους δύο αντίδικους;

Εεε… Ναι;

Και γιατί αυτός που αισθάνεται ακόμα αδικημένος, μετά και τη διαμεσολάβησή σας, να μην πάει σε ένα κανονικό δικαστήριο για να βρει το δίκιο του;

Ας πάει. Εγώ τα λεφτά μου θα τα βγάλω.

Ναι, αλλά γιατί ένας από τους δύο αντίδικους να σας δώσει χρήματα προκειμένου να βγάλετε απόφαση υπέρ του; Μπορεί ο αντίδικός του να πάει σε κανονικό δικαστήριο και να δικαιωθεί.

Έχοντας μόλις δώσει 270 ευρώ σε εμένα και κάμποσα ακόμα στο δικηγόρο του; Αν έχει ας πάει. Εγώ δεν έχω πρόβλημα. Αλλά και σε δικαστήριο να πάει, η απόφασή μου θα αποτελεί έμμεσο τεκμήριο και συνεπώς θα έχει βάρος και στην απόφαση του δικαστηρίου.

Κάποιοι αντιτίθενται σε αυτό το θεσμό της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης και λένε πως στην ουσία η Δικαιοσύνη ιδιωτικοποιείται προς όφελος του ισχυρού. Δηλαδή αυτού που έχει να πληρώσει τα περισσότερα. Πώς απαντάτε σε αυτό;

Οκ.

Τι; Αυτό;

Ναι. Τι άλλο;

Δεν έχετε κάτι να ανταπαντήσετε;

Όχι.

Η συγκεκριμένη συνεντευξη, τελείωσε λίγο άδοξα, καθώς φαίνεται πέσαμε σε μία από τις σπάνιες εξαιρέσεις διαμεσολαβητών, που δε θα μπουν στη συγκεκριμένη αγορά εργασίας για να υπηρετήσουν το λειτούργημα, αλλά για προσωπικό όφελος.

Σίγουρα όμως η πλειοψηφία εκεί έξω, δεν έχει τέτοια κριτήρια, όπως επίσης σίγουρα, ο ΣΕΒ, οι Ένωση Τραπεζών και η κυβέρνηση, κάνουν ό,τι κάνουν προκειμένου να προωθήσουν την κοινωνική ισότητα και την απονομή δικαιοσύνης.


Η συνέντευξη είναι αποκύημα φαντασίας. Όμως το μόνο πράγμα το οποίο δεν είναι αληθινό, είναι ο Μπάμπης. Όλα τα άλλα, μόλις ξεκίνησαν.

Κλείσιμο

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.