Κανένα μάλλον δικαστήριο, θεσμός ή περιστατικό, δεν πρέπει να έχει απαξιώσει περισσότερο στα μάτια της κοινής γνώμης, το θεσμό της αστικής δικαιοσύνης, όσο η εκδίκαση της υπόθεσης της Ηριάννας και του Περικλή.

Μετρώντας μέχρι τώρα αρκετές αστείες ατάκες, που δεδομένου πως αφορούν τις ζωές δύο ανθρώπων αποκτούν πλέον τη χροιά της ιλαροτραγωδίας, έχουμε μάθει διάφορα καινούρια πράγματα, αποκτώντας και μια αντίληψη για τον τρόπο σκέψης μερίδας του δικαστικού σώματος.

Έχουμε μάθει ας πούμε, πόσο σημαντικό είναι για ένα δικαστήριο, το να έχεις βρεθεί σε συναυλία του Ψαραντώνη:

έχουμε μάθει για το άνδρο της ευρωπαϊκής τρομοκρατίας στο οποίο έχει μετατραπεί η Βαρκελώνη και πως ένα ταξίδι μέχρι εκεί, μπορεί να γίνει στοιχείο καταδίκης:

Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη του Περικλή Μπ. και του Κωνσταντίνου Π. (συντρόφου της Ηριάννας που αθωώθηκε), αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων

και επίσης ενημερωθήκαμε πως ο κάθε Θεσσαλός που σέβεται τον τόπο του κοιμάται με ένα καλάσνικοφ κάτω από το προσκεφάλι του:

Στη σημερινή συνεδρίαση του δικαστηρίου, κατέθεσε ο μάρτυρας Φίτσιαλος, γενετιστής και μοριακός βιολόγος, αναφορικά με το περιβόητο δείγμα DNA, γύρω από το οποίο δέθηκε η όλη υπόθεση:

Σε αυτή την τοποθέτηση, ο εισαγγελέας είχε μόνο αυτή την απορία:

Μέχρι που σε ένα σημείο με απόλυτα “θετική διάθεση” ο πρόεδρος του δικαστηρίου πήρε το λόγο:

και συνεχίζοντας με την ίδια θετική διάθεση, διατύπωσε και άλλες απορίες:

Και αυτό που παρακολουθήσαμε, είναι το θέατρο της αστικής δικαιοσύνης. Αναμένονται και νέες παραστάσεις

Update:

Κλείσιμο
312

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.