Δεν είναι του ΠΑ.ΜΑΚ, οπότε εδώ δε βγαίνει πρώτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης


Την πρώτη μας μεγάλη σφυγμομέτρηση πραγματοποιήσαμε εδώ στο Σπασμένο Παράθυρο, προκειμένου να προσδώσουμε ένα κάποιο κύρος στη σελίδα μας. Κύρος αντίστοιχο μεγάλων εφημερίδων που παρουσιάζουν δημοσκοπήσεις προκειμένου να αναδείξουν το κόμμα που αγαπάνε σαν την επόμενη εθνοσωτήρια κυβέρνηση που έρχεται σύντομα.

Τα εργαλεία μας και οι μέθοδοί μας, παρότι δεν είμαστε στατιστικολόγοι, πιστεύουμε πως ήταν πολύ επιστημονικά και δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από εταιρείες εγνωσμένου κύρους που δραστηριοποιούνται για χρόνια στο χώρο.

Για τους σκοπούς της σφυγμομέτρησής μας λοιπόν, ανοίξαμε τα facebook account μας και διαβάσαμε με προσοχή τι λένε οι φίλοι μας στον τοίχο τους για την υπόθεση του πατέρα που συνελήφθη στην προσπάθειά του να φαλιρίσει ένα σουπερμάρκετ, χρησιμοποιώντας τη φτηνή δικαιολογία πως το έκανε για το παιδί του.

Με την υπόθεση είχαμε ασχοληθεί πριν λίγες ημέρες, αρκετά επιφανειακά ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε, αναφέροντας μόνο το συμβάν και μη έχοντας υπόψη τη σκατοθύελλα που θα ξεσπούσε τις επόμενες μέρες.

Όμως βλέποντας πως τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο στη δημόσια ιντερνετική σφαίρα, αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση, οπότε και σας παρουσιάζουμε τα παρακάτω στατιστικά και απόψεις που κυκλοφορούν εκεί έξω, ώστε και εσείς να φανατιστείτε υπέρ όποιου στρατοπέδου ταιριάζει καλύτερα στην ψυχή σας.

“Το έκανε η ΑΒ Βασιλόπουλος”

Σύμφωνα με την έρευνά μας, ένα 40% του πληθυσμού, πιστεύει πως για όλα φταίει η αλυσίδα καταστημάτων ΑΒ Βασιλόπουλος. Αξιόπιστες ανώνυμες πηγές που η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν επιτρέπει να αποκαλυφθούν, μία φράση δηλαδή που τις περισσότερες φορές σημαίνει “μου το ‘πε ένας τύπος σε ένα μπαρ”, διαβεβαιώνουν πως ο φταίχτης στην όλη υπόθεση είναι η αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος. Το 85% αυτών μάλιστα πιστεύουν πως η ΑΒ Βασιλόπουλος, είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για το ότι η μόνη πρόσβαση που έχει ένα βρέφος σε γάλα, είναι μέσω της κλοπής. Το υπόλοιπο 15% πιστεύει πως υπεύθυνη δεν είναι η ίδια η αλυσίδα, αλλά ο διευθυντής του καταστήματος που σίγουρα όμως ανήκει στην αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος.

Κοινό χαρακτηριστικό της παραπάνω κοινωνικής ομάδας, είναι πως αν δεν αναφέρεις ή αν δεν έχεις αποδείξεις πως η υπεύθυνη αλυσίδα σούπερμάρκετ είναι η ΑΒ Βασιλόπουλος, τότε μάλλον τα παίρνεις από τη συγκεκριμένη αλυσίδα χοντρά, γιατί αποκλείεται ο τύπος στο μπαρ να σου έχει πει ψέματα.

“Δεν το έκανε η ΑΒ Βασιλόπουλος”

Ένα άλλο 40% του πληθυσμού είναι πεπεισμένο πως το κατάστημα στο οποίο εκτυλίχθηκε το περιστατικό με τη σύλληψη του πατέρα, ΔΕΝ είναι η ΑΒ Βασιλόπουλος. Το αστείο είναι πως η τεκμηρίωση είναι η ίδια που χρησιμοποιεί και το μέρος εκείνο της κοινωνίας που πιστεύει το αντίθετο. Είναι η δημοσιογραφική δεοντολογία που δε μας επιτρέπει να αποκαλύψουμε την πηγή μας, αλλά εμείς την εμπιστευόμαστε, οπότε εμπιστευτείτε μας. Μία φράση δηλαδή που θα μπορούσε να σημαίνει “μου το είπε ένας άλλος τύπος στο ίδιο μπαρ”.

Η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων δείχνει μεγαλύτερη ποικιλομορφία, αφού ένα 20% πιστεύει πως το περιστατικό εκτυλίχθηκε σε κατάστημα του Μασούτη, ένα 50% σε κατάστημα του Market In και ένα 30% δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα για το πού έγινε, αρκεί να μην κατηγορούμε την ΑΒ Βασιλόπουλος. Άλλωστε η ίδια η αλυσίδα έβγαλε ανακοίνωση διαβεβαιώνοντας πως το περιστατικό δεν έγινε σε κατάστημά της και πώς θα μπορούσε μια εταιρεία να πει ποτέ ψέματα;

Εξετάζοντας και τις δύο παραπάνω ομάδες μαζί, παρατηρούμε πως ένα 80% της κοινωνίας, καλύπτεται από τη δημοσιογραφική δεοντολογία που μπορεί να επικαλεστεί ο καθένας. Στη χώρα του Τριανταφυλλόπουλου και του Θέμου Αναστασιάδη, θα περίμενε κανείς λίγο περισσότερη καχυποψία όταν το τεκμήριο μιας ιστορίας είναι η κατηγορηματική διάψευση μιας ανώνυμης πηγής. Αλλά εντάξει. Στα μπαρ κυκλοφορούν τα πιο φερέγγυα παιδιά.

“Όχι και να κλέψει όμως”

Και περνάμε στο πιο ενδιαφέρον και ταυτόχρονα το πιο ζοφερό 20% της κοινωνίας μας. Αυτό των ανθρώπων που καταδικάζουν απερίφραστα ή έστω περιφραστικά τον άνεργο που τόλμησε να κλέψει για να ταΐσει το παιδί του.

Στο συγκεκριμένο βόρβορο παρατηρούμε ίσως τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία αφού αυτό το 20% στεγάζει μια ευρεία γκάμα απόψεων και ιδεολογιών.

Βλέπουμε δηλαδή φασίστες που είναι σίγουροι πως ο πατέρας είναι μουσουλμάνος, γιατί ο καλός χριστιανός δε θα έκλεβε ούτε για να ταΐσει το παιδί του. Καλύτερα να δεις το παιδί σου νεκρό, παρά έναν πλούσιο με λιγότερα λεφτα.

Ρατσιστές που διαβεβαιώνουν πως είναι γύφτος, αφού μόνο αυτοί είναι αρκετά περιθωριοποιημένοι και αναξιοπρεπείς για να κλέψουν προκειμένου να φάνε τα παιδιά τους. Εμείς οι Έλληνες είμαστε περήφανοι άνθρωποι και όταν φτάνουμε σε ανάλογο σημείο, αυτοκτονούμε.

Νεοφιλελέδες που συμπάσχουν με τον αναξιοπαθούντα ιδιοκτήτη σούπερ μάρκετ ο οποίος έχασε δύο γάλατα. Σε ρίχνουν και στο φιλότιμο ρωτώντας “Αν είχε ο πατέρας σου ένα μαγαζί και ερχόταν ο άλλος να σε ψειρίσει τι θα έκανες”; Δεν ξέρω ρε μεγάλε. Αν είχε ο πατέρας μου 50 καταστήματα σούπερ μάρκετ και κάποιος έκλεβε δύο γάλατα, είμαι σχεδόν σίγουρος πως δε θα το μάθαινα ποτέ. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως δε θα χρειαζόταν να πουλήσω τη μία από τις δύο Λαμποργκίνι μου προκειμένου να αντισταθμίσω τη ζημιά.

Και κάπου εκεί υπάρχει και μία περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που δεν έχουμε εξακριβώσει τι άλλο μπορεί να είναι πέρα από αγνά και ανόθευτα σκατά. Είναι η κατηγορία που επισημαίνει πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει ξανακλέψει. Δεν είναι η πρώτη του φορά. Και όπως ανέφεραν και οι αστυνομικές πηγές στο αρχικό άρθρο του Ταχυδρόμου, είναι… εθισμένος στην κλοπή.

Ναι. Μιλάμε για έναν άνεργο πατέρα με παιδί. Και όπως τα περισσότερα παιδιά στον κόσμο, δεν τρώνε εφάπαξ. Τρώνε σχεδόν κάθε μέρα! Όσο σοκαριστική και αν είναι αυτή η αποκάλυψη, αν κάποιος χρειάστηκε να κλέψει για να ταΐσει το παιδί του το Σάββατο, πιθανότατα θα χρειαστεί να το ξανακάνει και τη Δευτέρα. Το να χαρακτηρίζεις κάποιον που κλέβει για να φάει κατ’ εξακολούθηση, σαν “εθισμένο στις κλοπές”, είναι σαν να λες πως οι άνθρωποι γενικά είναι εθισμένοι στο φαγητό. Και πρόσεξέ με αν με διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Δεν περιμένω να καταλάβεις μια τόσο δύσκολη πρόταση, απλά τη γράφω για να τη δει κάποιος που σε γνωρίζει και να σε φτύσει στα μούτρα.

Για την ακρίβεια δεν περιμένω τίποτα από εσένα. Και σε μια υγιή κοινωνία, κανένας δε θα περίμενε τίποτα από εσένα. Είσαι ο τύπος που θα άφηνε το παιδί του να πεθάνει από την πείνα, προκειμένου να μην κλέψεις. Είσαι ο τύπος που είσαι άθελά σου τόσο εκτός κοινωνίας, που είσαι ικανός να πας κόντρα ακόμα και στο ζωικό ένστικτο της προστασίας των απογόνων σου.

Αν κάποιος περίμενε κάτι από κάποιον, αυτός θα ήταν η τέταρτη ομάδα της κοινωνίας που θα εξετάσουμε

“Γιατί χρειάζεται πλέον κάποιος να κλέψει για να ταΐσει το παιδί του;”

Το τέταρτο λοιπόν κομμάτι της κοινωνίας, παραμερίζει για λίγο τις ανησυχίες που έχουν οι τρεις παραπάνω και αναρωτιέται: “Γιατί στον κόρακα, κάποιος χρειάζεται να κλέψει προκειμένου να ταΐσει το παιδί του;”

Δε θα πούμε ψέματα. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, απαρτίζει μόλις το παπάρια% του ιντερνετικού μας περίγυρου, αλλά ελπίζουμε πως χτυπάει μεγαλύτερα ποσοστά έξω από αυτόν. Άνθρωποι που αναρωτιούνται γιατί μετά από 8 χρόνια μνημονιακής λιτότητας, ανάπτυξης που καραδοκεί στη γωνία προκειμένου να έρθει, ανυπολόγιστης υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης σε διεθνές επίπεδο, υψηλού μορφωτικού επιπέδου σε εθνικό επίπεδο, έντονης κινηματικής δράσης, ατελείωτων ανθρωπιστικών αναρτήσεων, φιλεύσπλαχνων φιλανθρωπικών κινήσεων, εγκυρότατων ΜΚΟ, ευαισθητοποιημένων εταιρειών, ικανότατων πολιτικών παραγόντων και απύθμενης δημοσιογραφικής δεοντολογίας… μετά από όλα αυτά, γιατί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο;

Προφανώς δεν περιμένουμε απάντηση, αφού ακόμα δεν έχει καν τεθεί η ερώτηση.

Αλλά όσο περιμένουμε, μπορούμε απλά να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη τη δεοντολογία εκεί έξω.

Καλή τύχη.

Αλήθεια. Καλή τύχη.

Κλείσιμο

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.