Η ιστορία είναι γνωστή. Βγάλαμε και άρθρο στη σελίδα. Σε ακροδεξιούς κύκλους, εξιστορείται κάπως έτσι:

“Πρεζόνι πήγε να κάνει ληστεία με όπλο. Περαστικοί τον σκότωσαν στο ξύλο και καλά του κάνανε”

Στην πραγματικότητα, ένας τοξικοεξαρτημένος που με δυσκολία περπατούσε, μπήκε σε ένα κοσμηματοπωλείο προσπαθώντας να ληστέψει. Όλο αυτό τώρα, στο κέντρο της Αθήνας, όπου συναντάς αστυνομία σε κάθε δεύτερο στενό. Τι κάνανε λοιπόν καμιά δεκαριά περαστικοί;

Κάθονταν και έβλεπαν δύο άλλους, να επιτίθενται στον επίδοξο ληστή. Να σπάνε τζάμια πάνω του κλωτσώντας τη τζαμαρία και στη συνέχεια να τον κλωτσάνε ενώ βρισκόταν στο έδαφος.

Η ακροδεξιά άποψη, όσο και αν είναι εξοργιστική, είναι αναμενόμενη. Το μίσος για τον φτωχό και τον αδύναμο, είναι η μόνη κινητήριος της σκέψης τους. Δεν είναι ότι τους πληρώνει κάποιος για να το κάνουν αυτό. Είναι που νιώθουν ένα ρίγος κυριαρχίας, όταν καταλαβαίνουν ότι μπορούν να επιβληθούν σε κάποιον. Σε έναν επαίτη, σε έναν τοξικομανή, σε έναν ανάπηρο, σε έναν πρόσφυγα.

Ένα παρόμοιο ρίγος τους διαπερνά, όταν φαντασιώνονται πως βρίσκονται στο στρατόπεδο άλλων πιο ισχυρών. Άλλων δηλαδή, που και αυτοί καταδυναστεύουν με τον τρόπο τους, τους πιο αδύναμους. Νιώθουν το ίδιος ρίγος, όταν μαθαίνουν πως εργοδότης, έχει απλήρωτους τους ανάξιους και ανίκανους εργαζόμενους. Όταν ένας δικτάτορας μακελεύει το λαό κάποιας μακρινής χώρας. Ή όταν ένας δικτάτορας μακελεύει ακόμα και το λαό της δικιάς του χώρας. Ευφραίνονται ακόμα και όταν ένας εισβολέας, σφάζει το λαό της δικιάς του χώρας.

Γιατί κακά τα ψέματα, όλα αυτά τα φούμαρα του μέσου ακροδεξιού, πως αγαπάει την πατρίδα του, πως απεχθάνεται τα ναρκωτικά και πως καταδικάζει την εγκληματικότητα, είναι τίποτα περισσότερο από φούμαρα. Γιατί ναι, τον πειράζει που το “πρεζάκι” έκανε ληστεία, αλλά είναι έτοιμος να γλύψει το παπούτσι ενός τραπεζίτη. Ναι, απεχθάνεται τα ναρκωτικά, αλλά είναι τρελός ο αρχηγός όταν ξεφορτώνει καραβιές με κοκαΐνη. Αγαπάει την πατρίδα του, αλλά κι οι Έλληνες ήταν πολύ ατίθασοι επί γερμανικής κατοχής. Θα έπρεπε να είναι πιο υπάκουοι.

Η υποκρισία των ακροδεξιών και των φασιστών, παρότι εξοργιστική, είναι αναμενόμενη. Οι απόψεις τους είναι κατάπτυστες και σε μια λειτουργική κοινωνία, στην καλύτερη θα ήταν ο περίγελος της γειτονιάς. Πάντα μειοψηφία και πάντα δακτυλοδεικτούμενη.

Όμως η κοινωνία μας δεν είναι λειτουργική. Και δε φταίνε απαραίτητα μόνο οι ακροδεξιοί. Ως ένα σημείο φταίνε και οι “ψύχραιμοι”. Εκείνοι οι άνθρωποι, που όταν ακούνε μια άποψη που υποστηρίζει την καταδυνάστευση άλλων ανθρώπων, σκέφτονται “Ας ακούσω τι έχει να μου πει κι αυτός. Ποιος είμαι εγώ να του απαγορεύσω να έχει άποψη;”

Στο σκηνικό που εκτυλίχθηκε χτες στο κοσμηματοπωλείο, είναι εκείνοι οι δέκα άνθρωποι, που κάθονταν και έβλεπαν αυτό που γινόταν. Έστεκαν και παρακολουθούσαν δύο άλλους να ξυλοκοπούν κάποιον που μετά βίας στεκόταν όρθιος. Ήταν οι ψύχραμοι που περίμεναν να δουν τι θα γίνει, για να πάνε σπίτια τους, στην ασφάλειά τους, χωρίς ποτέ να τους περάσει από το μυαλό πως αύριο μπορεί να είναι τα δικά τους παιδιά, στο έλεος δύο τύπων που αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.

Και ακόμα χειρότερα, είναι και εκείνος ο κύριος με την κοτσίδα, που στο τέλος, αφού ολοκλήρωσαν την επίθεσή τους οι δύο περαστικοί, επέβαλλε την ψυχραιμία στους τριγύρω.

Θυμίζει το όλο σκηνικό, την ιστορία ανόδου της Χρυσής Αυγής. Υπήρχαν οι υποστηρικτές, που καταδικάζουν την εγκληματικότητα, αλλά στήριζαν εγκληματίες. Υπήρχαν οι εξοργισμένοι. Και υπήρχαν και οι ψύχραιμοι, που αισθάνονταν άσχημα με όλο αυτό που γινόταν, αλλά δε θα ήταν και σωστό να τους απαγορεύσεις να πουν τη γνώμη τους. Φυσικά υπήρχαν και τα κανάλια και οι εφημερίδες, που παρουσίαζαν την πραγματικότητα, διαφορετικά απ’ ότι πραγματικά ήταν, όπως άλλωστε έκαναν και στο περιστατικό του κοσμηματοπωλείου. Όλοι ψύχραιμοι, μέχρι που έγινε μια δολοφονία.

Το να λες πως κρατάς την ψυχραιμία σου, μπροστά στην αδικία, την καταπίεση και το μίσος για τους αδύναμους, δε σημαίνει απαραίτητα πως είσαι ψύχραιμος. Πολλές φορές, μπορεί να σημαίνει ότι είσαι δειλός. Και χάρη στη δειλία σου, η αποκτήνωση γίνεται νόρμα. Δε λέω ότι είσαι ίδιος με τον άδικο και τον καταπιεστή, αλλά σίγουρα είσαι ένα εμπόδιο στο σταμάτημά του.

Κλείσιμο
241

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.