Σίγουρα αυτό δεν το είχαν σκεφτεί στο επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας.

Ο λόγος για την Washington Post, η οποία δημοσιεύει άρθρο με τίτλο “Εκατό χρόνια μετά, ο μπολσεβικισμός επιστρέφει. Kαι θα πρέπει να ανησυχούμε.”

Το άρθρο ξεκινάει όπως θα περιμέναμε να ξεκινάει ένα τυπικό νεοφιλελεύθερο άρθρο, σε μία τυπική νεοφιλελεύθερη εφημερίδα των ΗΠΑ. Κάνει μια δικιά του ιστορική αναδρομή στα γεγονότα του 1917 και περιγράφει τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση σαν κάτι που δεν ήταν ούτε μεγάλο, ούτε επανάσταση. Δεν ήταν μεγάλη γιατί οδήγησε σε μία οικονομική καταστροφή, δίνοντάς μας έτσι να καταλάβουμε πως ο ορισμός της οικονομικής καταστροφής για κάθε νεοφιλελέ εκεί έξω, είναι η σταθερή πρόσβαση σε τροφή, στέγη, υγεία και παιδεία. Από την άλλη δεν ήταν ούτε επανάσταση αλλά πραξικόπημα, αφού μάλλον κάπως έτσι περιγράφουμε οποιαδήποτε αλλαγή στην εξουσία που δεν μας αρέσει.

Ως εδώ όλα καλά. Το ξαναγράψιμο της ιστορίας και η αναθεώρηση της, είναι ένα από τα κομβικά καθήκοντα που αναλαμβάνει κάθε μεγάλο Μέσο Μαζικής “Ενημέρωσης”, αφού μαζί με την παραπληροφόρηση, είναι οι δύο μοναδικοί λόγοι για έναν επιχειρηματία να επενδύσει στη δημοσιογραφία.

Το άρθρο όμως δεν σταματάει εδώ. Δειλά-δειλά προχωράει περιγράφοντας μας τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον πλανήτη για την αριστερά. Έτσι μέσα σε μόλις τρεις παραγράφους, σταματάμε να διαβάζουμε για την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και διαβάζουμε για τους σημερινούς νέο-μπολσεβίκους οπως τον Viktor Orban, το Nigel Farage, τη Marine Le Pen και τον Donald Trump…

Διαβάζουμε μάλιστα για το πώς αυτοί οι “μπολσεβίκοι της ακροδεξιάς” θέλουν να ανατρέψουν το υπάρχον σύστημα, υιοθετώντας μάλιστα πολλές φορές τις πρακτικές και την ιδεολογία του Λένιν, κατανοώντας έτσι μέχρι πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι αναγνώστες της εφημερίδας, προκειμένου να αποφύγουν να συνδέσουν στο μυαλό τους, το φασισμό και την ακροδεξιά με τον καπιταλισμό και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Στην Ελλάδα ας πούμε, δεν είναι παράξενο να βλέπουμε κάποιον που δραστηριοποιείται στην πολιτική να περιγράφει τον αντίπαλό του ως κομμουνιστή, σοσιαλιστή, ληστοσυμμορίτη καθώς και όποια άλλη περιγραφή καταφέρνει να σκεφτεί, προκειμένου να προσδώσει στον αντίπαλό του την ταμπέλα του αριστερού. Δηλαδή του τύπου που έρχεται να μας πάρει τις γυναίκες, τα σπίτια, τα δικαιώματα και την ελευθερία. Πράγματα δηλαδή που ακόμα κι αν ερχόταν να τα πάρει, δε θα τα βρισκε, αφού τα περισσότερα τα έχει πάρει ήδη κάποια τράπεζα.

Έχουμε δει δημοσιογράφους(~) όπως το Μπόγδανο ή το Λοβέρδο ο οποίος περιέγραφε το λενινισμό τον οποίο βιώνουμε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε δει πολιτικούς όπως τον Άδωνι Γεωργιάδη, να αποκαλεί τα μέλη της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ως κομμουνιστές και σίγουρα όλοι έχουμε μάθει πώς η “ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς” τα τελευταία 40 χρόνια είχε μετατρέψει την Ελλάδα σε μία Σοβιετία και πως αυτό φταίει για τη χρεοκοπία της χώρας.

Αν θέλετε να κατηγορήσετε κάποιον για κάτι μπορείτε απλά να τον χαρακτηρίσετε κομμουνιστή. Τον πολιτικό που σας εξαπάτησε, το διαιτητή που σφύριξε κάποιον πέτσινο πέναλτι σε ποδοσφαιρικό αγώνα, αυτόν που σας πήρε τη σειρά στο περίπτερο, τη Σέρσει Λάνιστερ… Στην κυριολεξία, όποιον μπορείτε να σκεφτείτε. Δε θα σας πει κανένας τίποτα. Είτε γιατί θα σας θεωρήσει πολύ ηλίθιους για να ασχοληθεί μαζί σας, είτε γιατί είναι ο ίδιος αρκετά ηλίθιος ώστε να συμφωνήσει μαζί σας.

Όμως το να αναφέρεις ακροδεξιούς πολιτικούς και ηγέτες όπως τον Βίκτορ Ορμπάν, τη Μαρί Λεπέν και τον Donald Trump σαν μπολσεβίκους είναι ένα καινούργιο επίπεδο επιτυχίας για το οποίο άξιζαν μερικές γραμμές σε ένα άρθρο. Πόσο μάλλον όταν αυτή η αναφορά γίνεται σε μία εφημερίδα σαν την Ουάσιγκτον ποστ, ιδιοκτησίας Τζεφ Μπέζος. Ναι του ίδιου τύπου που έχει την Amazon, μία εταιρεία με παγκόσμια φήμη για την ποικιλία των προϊόντων που μπορεί να πουλήσει και για τις συνθήκες εργασιακής γαλέρας που επιβάλλει στους εργαζομένους της.

Καλή δουλειά, Washington Post.

Κλείσιμο

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.