Ώρα για το diss της ημέρας:

O σταρταπογαμπρικός φορέας της μπατρίδας μας της Ευρώπης μας φέρνει αυτό το motivational τσιτάτο από τον Richard Branson. Από τον Branson ρε φίλε.

Τον Branson, που ο μπαμπάκας του ήταν μεγαλοδικηγόρος κι ο παππούς του ήταν Sir, αρεοπαγίτης και Σύμβουλος του Στέμματος. Τον Branson ρε, που ακόμα και οι πάνες του ήταν φτιαγμένες από seed money και venture capital.

Τον Branson που ήταν λαμόγιο και φοροφυγάς από μικρός.

Για το δισκάδικο που είχε ανοίξει στην οδό Oxford στο Λονδίνο μιλάω:

In 1971, he was questioned in connection with the selling of records in Virgin stores that had been declared export stock. The matter was never brought before a court because Branson agreed to repay any unpaid VAT of 33% and a £70,000 fine. His parents re-mortgaged the family home in order to help pay the settlement.

 

Δηλαδή: Εμπόρευμα που είχε καταγραφεί ως προοριζόμενο για εξαγωγή αυτός το πούλαγε στην εγχώρια αγορά και ΔΕΝ πλήρωνε και ΦΠΑ. Την καμπανούλα του (70.000 στερλίνες εκείνη την εποχή δεν ήταν και λίγα) την έφαγε και, φυσικά, τον γλίτωσε ο μπαμπάκας του, βάζοντας ΞΑΝΑ υποθήκη το σπίτι της οικογένειας, φακ γαία.

Να χαρώ εγώ ρε αριστεία και entrepreneurship και innovation. Να χαρώ εγώ ρε πρότυπο που δίνει η μπατρίδα μας η Ευρώπη.

Κι επίσης… Σε τι ακριβώς ήταν gamechanger και disruptor; Στο ότι κατάλαβε πόσο της μόδας είχε ήδη γίνει όλο το New Age λουμπενοκοπριταριό με τις κρυστάλλινες σφαίρες, τα λαχούρια, την ομοιοπαθητική, την κρυσταλλοθεραπεία, την αρωματοθεραπεία, τη φυσικοπαθητική, το βηγκαν(αζ)ισμό και τον αντιεμβολιασμό, και κονόμησε από δαύτους υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Mike Oldfield και πουλώντας τους έκτοτε μουσική υπόκρουση για να μουρμουράνε “Ωμμμμμμμμ”; Αυτό είναι το disruption;

*απαλλοτριωμένο από τον τοίχο του A Long, Hard Look

Κλείσιμο

Κάθε σχόλιο δημοσιεύεται άμεσα χωρίς να σημαίνει πως υιοθετούμε τις απόψεις που εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Διατηρούμε το δικαίωμα της διαγραφής σχολίων χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.