Είμαστε πλέον στο σημείο, που μπορούμε να προστατεύσουμε τις μανάδες μας, μόνο κάνοντας κλικ στο ίντερνετ

0

Είναι πλέον ευρύτατα γνωστή η υπόθεση της 53χρονης καθαρίστριας που κατέληξε σε 10ετή φυλάκιση, επειδή για χρόνια καθάριζε σκάλες με πλαστό απολυτήριο Δημοτικού, ενώ στην πραγματικότητα είχε τελειώσει μόνο την Ε’ τάξη.

Μερικά 24ωρα μετά, η μόνη αντίδραση που έχει πραγματοποιηθεί για ένα τέτοιο αδιανόητο γεγονός, είναι κάποια memes και ένα κάλεσμα για ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών σε μια σελίδα που η χρησιμότητά της συνήθως εξαντλείται σε τρολοψηφοφορίες.

Για να μην παρεξηγηθούμε, δε θεωρούμε την προσφορά του ίντερνετ στην κοινωνία μηδαμινή. Ίσα ίσα, είναι αυτό τον καιρό, ένα από τα τελευταία μέρη ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων που έχουν απομείνει στην πλέμπα. Η πλέμπα, μπορεί να γράφει και να διαβάζει παραληρήματα, σαν αυτό που διαβάζετε αυτή τη στιγμή και να ενημερώνεται για θέματα που για κανένα λόγο δε θα έφταναν σε κάποια εφημερίδα εργολάβου ή σε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι εφοπλιστή.

Όμως το ίντερνετ έχει και όρια δυνατοτήτων.

Σε μια υγιή κοινωνία, κανένας δε θα έπρεπε να χρειάζεται να πλαστογραφεί δημόσια έγγραφα, προκειμένου να καταφέρει να πιάσει μια χειρωνακτική δουλειά για να μεγαλώσει τα παιδιά του.

Σε μια λιγότερο υγιή, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπή κοινωνία, κανένας ο οποίος κατέληξε στη φυλακή επειδή προσπάθησε να δουλέψει σαν καθαριστής για να μεγαλώσει τα παιδιά του, δε θα έπρεπε να είναι μόνος. Το συνδικάτο του θα έπρεπε να είναι ανάστατο, θα έπρεπε να έρχεται σε επαφή με άλλα συνδικάτα και να οργανώνει κάποια απεργία. Οι δικαστές που πήραν αυτή την απόφαση, θα έπρεπε να βλέπουν την αγανάκτηση στο δρόμο γύρω τους και να αγχώνονται γνωρίζοντας πως τελικά θα καταλήξουν οι ίδιοι στη φυλακή εξαιτίας του εμετουργήματος που εκδίκασαν. Στη χειρότερη, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το ίντερνετ για να οργανώσει συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Στη δικιά μας κοινωνία, δηλώνουμε την αγανάκτησή μας με βαρύγδουπα tweets και εξαγριωμένες φατσούλες στο facebook και κάπου εκεί εξαντλείται η οργή μας. Και ναι, είναι καλό να είμαστε οργισμένοι απέναντι στην αδικία, αλλά αν αυτή η οργή δεν εξαργυρωθεί στον πραγματικό κόσμο, κανένας δεν πρόκειται να την πάρει στα σοβαρά. Βλέπετε το δικαστήριο που καταδίκασε την καθαρίστρια αποτελείται από υπαρκτούς ανθρώπους και όχι από περσόνες του twitter. Η φυλακή στην οποία είναι φυλακισμένη η καθαρίστρια είναι χτισμένη από υπαρκτούς τσιμεντένιους τοίχους και όχι από τοίχους του facebook με οργισμένα σχόλια. Οι πλούσιοι και τα τσιράκια τους που μας πρόσφεραν αυτό το σύστημα, μας φτύνουν και μας ταπεινώνουν κατάμουτρα, όχι μέσω email.

Κάθε μέρα που μια γυναίκα, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μάνα μας, την περνάει στη φυλακή επειδή είχε το θράσος να προσπαθήσει να μας μεγαλώσει, είναι ντροπή για όλους μας. Όχι επειδή φτάσαμε σε αυτό το σημείο, αλλά γιατί με την παντελή μας αδιαφορία, αναγνωρίζουμε πως μας αξίζει να βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο. Και ναι, μιλάμε για αδιαφορία. Το like και το retweet δεν είναι ενδιαφέρον. Είναι πιο πολύ σαν να λέμε “Ω ναι, κανονικά θα έπρεπε να είμαι εξοργισμένος με αυτό που έγινε. Άλλωστε έχω κάνει και σχετική ανάρτηση στο λογαριασμό μου στο instagram. Αλλά εντάξει, ευτυχώς δεν έτυχε σε μένα.”
Ο καθένας μπορεί να νομίζει ό,τι θέλει για τον εαυτό του. Άλλος πως είναι ένας νέος Τσε, άλλος πως θα κάνει επανάσταση μόνος του, άλλος πως θα πάει να πάρει την Πόλη. Όλοι έχουμε μεγάλη γνώμη για τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που βγαίνει προς τα έξω, είναι πως το μόνο που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να προστατεύσουμε τις μανάδες που μας μεγάλωσαν, είναι κλικ στο ίντερνετ.

Τι να κάνουμε. Αυτή είναι η κατάσταση και σε όποιον αρέσει.